- DAILY STRANGE'S SEARCH RESULTS,  STRANGE PRODUCTS,  DEMONIC T-SHIRTS,   PSYCHOTIC JEANS  GOTHIC CLOTHES  & SUPERNATURAL ACCESSORIES -

Daily Strange Search Results:

Welcome to The Daily StrangeSearch Results Page!

Search Results

    Blog Posts (116)
    • Embracing The Dark Beliefs: History Behind The Black Magic

      From the times of ancient Mesopotamia and Egypt to present times in Haiti, Australia, Africa, and anywhere else, people that are healthy have switched ill and died because a hex, curse, or maybe spell was placed upon them. There's a significant body of literature on the topic. The techniques of declaring the curse are varied and many. It may be accomplished by doing an effigy of the target and also piercing it with pins or even burning it. Wax, cloth, clay, wood, and straw have almost all been utilized for the job. Hair or even fingernail parings from the target could be ritually hexed. Chants and singing might declare a curse. Weapons or stones might be magically charged, or maybe a container of magically endowed herbs or powders could be utilized to cast a spell. Although approaches differ, the magic functions when there's adequate trust in its power. The sorcerer should have complete confidence in the powers of his, the victim should think that his secret is unassailable, so the community, in particular, should subscribe to the perception. The latter is particularly crucial. One can easily think of the outcome in the countries in which the society looks upon the target as dead from the second the curse becomes known. The victim might cease eating as well as a drink (as befits the dead), that serves to accelerate the end. One well-documented method of killing by suggestion is "bone pointing," a form of ritual execution occasionally practiced by the aborigines of Australia. There's no bodily contact with the target, though his fate is typically as firmly sealed as in case he had been run through the center with a spear. The pointing tool may be created of bone, wood, and stone. Belief in its magic is the thing that matters. A graphic explanation of the influences of bone pointing is provided in Dr. Herbert Basedows reserve The Australian Aboriginal, released in 1925; A man who discovers that he is being boned by an enemy is, indeed, a pitiable sight. He stands aghast, with his eyes staring at the treacherous pointer, and with his hands lifted as though to ward off the lethal medium, which he imagines is pouring into his body. His cheeks blanch and his eyes become glassy, and the expression of his face becomes horribly distorted... He attempts to shriek, but usually, the sound chokes in his throat, and all one might see is froth at his mouth. His body begins to tremble and the muscles twist involuntarily. He sways backward and falls to the ground, and for a short time appears to be in a swoon; but soon after he begins to writhe as if in mortal agony, and, covering his face with his hands, begin to moan. After a while, he becomes more composed and crawls to his wurley (hut). From this time onwards he sickens and frets, refusing to eat, and keeping aloof from the daily affairs of the tribe. Unless help is forthcoming in the shape of a counter-charm, administered by the hands of the “Nangarri,” or medicine-man, his death is only a matter of a comparatively short time. If the coming of the medicine-man is opportune, he might be saved. A possible biological reason for the victim's reaction to bone pointing is recommended. The effects of severe fear resemble those of great rage: the adrenal glands increase the production of theirs of adrenalin, decreasing the blood source to the less crucial areas of the body to ensure an ample source to the muscles, upon whose efficiency, for fight or flight, the lifetime of the topic might depend. Adrenalin yields this particular outcome by constricting the tiny blood vessels in the body parts which may temporarily survive a lessened blood supply. The edge acquired in this manner, nonetheless, is accomplished at a number of prices. When blood supply is lowered, so will be the availability of oxygen, that is taken in the blood by the white corpuscles. If the fine capillary blood vessels are deprived of oxygen, they start to be far more permeable towards the blood plasma, which seeps into the tissue surrounding the blood vessel. The result of this, in an extended state of anger or fear, is a general decrease in the amount of circulating blood. This, in turn, lowers the blood pressure, in addition to a potentially disastrous cycle could subsequently be started. The lessened blood pressure levels adversely affect many areas of the body responsible for keeping the blood flow of the blood, as well as the reduced circulation further lowers the blood pressure. This particular sequence of events, if unchecked, is going to be deadly. That a hex, spell, or maybe curse is able to rate such biological problems is mystery enough. Even more puzzling arc instances of death where medical evaluation reveals absolutely no proof of either decreased blood pressure or maybe an abnor¬ mal buildup of white blood cells. An example would be that of Kinjika, the Mailli tribesman whose death is discussed on pages 107 08. Yet another is a report by a Dr. P. S. Clarke concerning a Kanaka tribesman in North Queensland, Australia, that believed he was going to die shortly because a spell was definitely placed on him. The doctor's examinations revealed zero health issues, though several days later on the male was dead. It'd appear that in societies where consequences of a curse are recognized as a known fact, there's no doubt that the spear of consideration is able to destroy. #magic #darkmagic #blackmagic #darkbelief #occult #spiritual

    • In The Eye Of Fate: The Fatal Salute Incident

      Whether an individual dreams that he is going to die in a particular condition and then takes care to stay away from that situation, of course, we have, absolutely no means of knowing whether the warning was incorrect or if fate is cheated. Occasionally, however, fate provides a warning after which refuses being cheated. An evening contained July 1750 Robert Morris, Sr., the dad on the Robert Morris that was able the monetary matters of the American Revolution, dreamed which he will be murdered by cannon flame via a naval ship he was visiting. The dream made him very nervous he was persuaded to panel the vessel just through the captain's promise no guns will be fired till he was safely back on land. The visit was made, and also at the conclusion of its, the captain gave directions that no salute be fired till he signaled the rowboat had returned Morris easily to shore. But even though the motorboat was nonetheless inside of a variety of the ship's gun, a fly settled about the captain's nose, and also he thoughtlessly nurtured the hand of his to clean it out. This gesture was considered as an indication that the salute ought to be fired, therefore it was. A fragment on the blast struck Morris and also wounded him fatally. #murder #murdermystery Source: Journal of the American Society for Psychical Research, April 1970, p.193)

    • The Busker: A Haunted Melody (A British Dark Story from Jonathan Thomas)

      Right from the moment that I first saw him, he somehow evoked a deep sense of foreboding; something malevolent and sinister, and I took an immediate dislike to him. Of course, I can’t say much about him now because he isn’t here anymore, but I'm sure that he had something to do with the whole state of affairs. I think that an explanation is in order. I work as a trainee bank clerk in the city of Birmingham, having graduated from university in London. I quite like the job; I'd always fancied working in a bank, and my teachers at school repeatedly told me how I had a head for figures.’ Anyway, I'd been working in Birmingham for two months - enough time I might add to get fairly well, accustomed to a city that I'd never come within twenty miles of previously -when I saw him for the first time, one lunch break. The Busker. Of course, there are lots of buskers in Birmingham — down the markets, by New Street Station, in the shopping centers or on street corners — so the fact that he was there didn't surprise me. However, as I walked past him, the air seemed to grow colder all of a sudden; I caught a mental whiff of the presence that he exuded, which made my skin prickle. Don't get me wrong, he was an ordinary - enough-looking bloke;shortish, rather plump around the waistline, mustache, ruddy complexion, and untidy brown hair. Yet there was something about him which scared me a little. And then there was the music that he was playing. Previously, I had always thought of buskers as either guitar or mouth-organ playing musicians, conjuring up lively and (to a limited extent) inventive tunes, designed, to capture the attention of passers - by and to liven up the usually drab street surroundings. Yet this busker was playing a flute (I think it was a flute; I know next to nothing about musical instruments, but it was definitely a member of the woodwind family), and he was playing a sombre, haunting melody. If the rest of the people hurrying past were anything like me, the music did anything but liven up the stairway on whose landing he stood. Quite the opposite, in fact; the melancholy tune echoed up and down the stairs, diminished only slightly in volume by the sound of people bustling past. Come to think of it, the music reminded me of Latin America or the Orient. As it happens, I only stole a quick glance at him, for I would have appeared rude had I stood and gazed at him. Besides, for a reason that I can now hazard a guess at, I somehow felt an overwhelming urge to leave his presence as soon as possible. Tucking my hands into the pockets of my suit trousers, I hurried on my way, the tune still ringing in my ears. Strangely enough, the passers-by seemed to like this curious busker's music, for his unzipped canvas bag was always generously smattered with silver coins; it was either that, or he was the object of an unusual compassion. As a result, he was always in his usual place every time I walked that way, on a dingy landing of the steps connecting the shopping center with Station Street. Every day he continued to play his flute with renewed enthusiasm, although his tunes varied little and all of the ones I heard were of a melancholy nature. Indeed, during one Saturday shopping trip, a young girl of about six burst into tears when she passed him, burying her face in her mother's chest. I was a couple of steps behind the woman and her daughter, and I stole a quick glance at the busker. To my surprise, his face remained blank as he concentrated on his music, either unaware of or choosing to ignore the girl whom he had just upset. And I had always thought that buskers were rather friendly people, likely to stop playing and soothe distraught children such as this girl. Once, not long after, I saw someone attempt to converse with him. A tall, gangling student-type with a receding hairline and a big bony nose dropped a twenty-pence piece into the man’s bag where it tinkled as it landed, indicating that he was doing quite well for himself as usual. The youth nodded at the busker's flute. That's a funny tune. What is it?'' He received no reply. The busker's eyes remained shut as if he was deep in just within sight of the pair; I don't know why, but I was intrigued. ''Play down here often, do you?'' Persisted the youth, his accent distinctly north country. A couple of seconds passed and stiff the man ignored him. The youth shrugged to himself and went on his way, passing me as he hurried down the stairs. The busker continued playing as if nothing had happened. This went on for nearly a month. Then, events in Birmingham took a dramatic turn. I picked up the newspaper one morning to find that a teenage girl had been brutally murdered outside the Bull Ring Bus Station. Her butchered corpse still warms, had been discovered shortly after midnight by two students returning from a nightclub. The luckless girl had been completely disemboweled. A nasty feeling crept into my stomach, taking a firm grip and refusing to let go. The first thing that struck me was how does the corpse had been to the busker’s usual haunt (Forgive the pun.).I tried to shake off the feeling, but somehow I couldn't help suspecting that he had something to do with it. In the subsequent police inquiries, nothing about the killer could be deduced, except that the murder weapon was definitely a knife, and whoever had committed the murder knew how to use it; apparently, several of the policemen who appeared on the scene had thrown up. Just three days later, a twenty-year-old youth was killed after he fell in front of a bus in New Street. The horrified driver had just taken a right turn into Corporation Street when he saw a boy fall out of a seething throng on the pavement, right under the front wheels. He jammed on the brakes less than a split-second later, but he was still able to the disc em the dull thud above their screeching and felt the tires hit the obstacle in their path. Disembarking, the driver joined the horrified mass on the pavement, staring down the dumb-struck at the boy. A very macabre description had been placed in the Evening Mail (Reading it, I was glad that I hadn't been eating at the time.) , painting a gruesome picture of the youth's body, a huge indentation in its torso where the tires had gone over it. The man's rib cage had been crushed to a pulp, thus, compressing the organs underneath to bursting point. Needless to say, talk in the local pubs was of little else; two particularly violent deaths in the space of four days, both in the city center. Yet still the busker played his flute as I walked past his eyes always closed and his bag showered with coins. Gradually, however, my overall fear of him spread; as each day went by, I noticed that passers-by began to hurry past him, casting the dad the nervous and apprehensive glance at the man with the mustache, and not stopping to root out any spare money. Mothers bustled curious children past him, hardly daring to look over their shoulders as his sombre music filled the air. . . I was actually there when it happened. It was Friday, nearly two weeks after the young man had died on a New street. At the end of the week, I always treat myself to a visit to a food outlet during my lunch break; what the hell, it saves me cooking a meal when I get home. This time I had settled for McDonald's, although in the past I had tried a wide variety - Wimpy's, Kentucky Fried Chicken, Deep Pan pizza to name but a few. I entered at about ten-past-one; it was crowded as usual, and the shortest available line must have been composed of at least six people. However, I had a whole hour to kill, So I was in no hurry; in addition, I think I'm a very patient person. I reached the counter, after not too long await and gave my order to the member of staff in front of me, a short, petite girl whose flowing dark hair was tucked underneath her green company cap. I ordered a McChicken sandwich, regular fries, and a vanilla milkshake; once the food arrived, I took one look at the cowed, unappealing ground floor and headed up the stairs. When I reached the top, I darted over and successfully captured a comer seat previously vacated by a fat gray — haired woman with a wrinkled face and wearing duffle — coat. Sitting down, I tore the cover off the small sachet of salt, sprinkled it over my chips and inserted the red and yellow striped straw into my milkshake, taking a big slurp. Two minutes passed, during which I had consumed half of the sandwich and a few handfuls of fries. I wiped my mouth and was about to wash the food down with some of the milkshake when I heard a commotion downstairs. A few people sitting near the top of the stairs threw a casual glance down, but they couldn't have seen as much as their attention soon returned to the food in front of them. Sipping at my milkshake, I wondered whether to wander over and have a look down, but one glance at the handful of people awaiting a table cast this from my mind. As I set down the plastic cup and picked up the half-eaten sandwich, a shrill scream rent the air fire!' I dropped the sandwich, the mayonnaise in the middle squirting out onto the table surface. By now, there were people screaming downstairs, and my nose had begun to detect the faint odor of smoke. Most of the people upstairs stood up (A few continued to wolf down their food; I can guess what became of them) and turned round, hurrying over to the stairs. Some looked puzzled, while others wore a look of fear. Having been one of the first to reach the stairs, I took a few steps down and stole a glance at the ground door. At first, my brain simply refused to comprehend the scene my eyes took in. I believe this happens to you sometimes; there are some things that your brain simply disallows. Terrified people were streaming out of the double-doors, away from the roaring flames which were licking the service counter. Some of the harried members of staff were attempting to quell the blaze with fire extinguishers, but evidently having little success as they turned and vaulted over the counter, ending up behind the demented mob trying madly to escape. The air was thick with dense gray smoke, and the terrible screams were punctuated with fits of coughing which varied in intensity. And then, horror of horrors, the doors jammed. The screams doubled, and most of the rearmost people turned, only to be confronted by an advancing wall of fire. Through the big windows I could see the people on the pavement outside, staring helplessly in horrified fascination at the scene in front of them. From what I'd read in the papers about previous fires, the smoke is always twice as likely to cause death than the actual flames themselves. Consequently, yanked off my tie and wound it round the lower half of my face so that it covered my mouth and nostrils. Just as I had finished doing this, I heard a muffled, rumbling bang-which I later learned was one of the chip machines, full of boiling fat exploding. A sea of flames roared towards me, rushing forward like an unchecked tide of water and then several screams from behind me reminded me that it was time to get moving. I darted down the stairs, wincing as the flames grabbed at the right-hand side of my face but not stopping. When I got to the bottom, I threw my arms up over my face and sprinted towards the window, taking a tremendous leap just before I reached it. I fell, hearing the glass shatter and my legs buckled from underneath as I landed... The next thing I knew was feeling the cold November air on my cheeks and the hard concrete of the pavement underneath my back. In the distance, above the screams, shouts and roaring of the fire, I could hear the sirens of the fire engines. And that's what happened. I was praised for my heroics and later learned that I had saved a great number of lives, but when I woke up in hospital, with a badly burnt scar on my right cheek and ear, I learned that twenty-two people had died, mainly from asphyxiation. Sorry to leave you in suspense, but I never discovered the cause of the fire; you'll have to guess that one for yourselves. Yet now comes the most intriguing part of my tale. When I was eventually released from the hospital, I found the busker had vanished; never again did the sound of his flute echoes through that dark and dingy passageway on Station Street. Through some extensive inquiries, I learned that he had disappeared shortly after the McDonald's fire. Disappeared, as they say, never to return. Now a year later, I am wiser. I have carried out some research in the local library on material which I scoffed at in the past. I've come up with two things. Firstly, I now believe in what are commonly known as 'harbingers of doom-beings from beyond our world whose appearance signifies the forthcoming of some dreadful catastrophe. The history books are littered with references to such beings. Secondly, I now know the tune that the busker played that used to frighten me. It was used regularly in Ancient Egypt as a lament for the dead. So I now avoid and fear buskers; yes, even those who stand smiling on street comers or in subways, and cheer people up with their lively tunes. #story #mcdonalds #eatanddie #fiction #darkfiction #shortstory #birmingham #britishstory #mysticstranger

    View All
    Pages (94)
    • Daily Strange / Sports Meter / Interactive Sports News Channel

      DAILY STRANGE SPORTS METER CLICK TO HOMEPAGE Baseball, American Football, NBA, NHL, Boxing, European Football and world sport news you can find videos on here VIDEO METER HOLLYWOOD METER NERDS METER TRAVEL METER Mystic Meter CARTOONS METER CELEBS METER GAMES METER DOCS METER Bloody Cuts METER TALES METER SUGAR METER COMICS METER CRIME METER HORROR METER AUDIOBOOKS METER COMEDY METER TASTE METER SCIENCE METER SLASHER METER POETRY METER Daily Strange: - MYSTICAL NEWS, HAUNTED PLACES, HORROR STORIES, PSYCHOTRONIC FILMS & SERIES, STRANGE COMICS & GAMES , DARK POEMS - U.S.A. NEWS METER WORLD NEWS METER BUSINESS METER LIFE METER Mystic Meter TRAILER METER

    • Daily Strange / Trailer Meter / Movies, Series & Video Game Trailers

      DAILY STRANGE TRAILER METER CLICK TO HOMEPAGE You can find on here; movie and tv series and video game trailers, upcoming movie news, blockbuster reviews, trending video games, popular tv shows reviews, behind the movie scenes, best and worst movie and games critics Some Celebrity News Around VIDEO METER HOLLYWOOD METER NERDS METER TRAVEL METER Mystic Meter CARTOONS METER CELEBS METER GAMES METER DOCS METER Bloody Cuts METER TALES METER SUGAR METER COMICS METER CRIME METER HORROR METER AUDIOBOOKS METER COMEDY METER TASTE METER SCIENCE METER SLASHER METER POETRY METER Daily Strange: - MYSTICAL NEWS, HAUNTED PLACES, HORROR STORIES, PSYCHOTRONIC FILMS & SERIES, STRANGE COMICS & GAMES , DARK POEMS - U.S.A. NEWS METER WORLD NEWS METER BUSINESS METER SPORTS METER LIFE METER Mystic Meter

    • Daily Strange / Comics Meter / Daily Comics and The Villains Explained

      DAILY STRANGE COMICS METER CLICK TO HOMEPAGE Yet is come! If you would like the forget classic superheroes then you can learn about more super villains. In this comics world make just a little favor for yorself. Surprise yourself! We wish you have good time here with the bad boys. HOLLYWOOD METER NERDS METER TRAVEL METER Mystic Meter CARTOONS METER VIDEO Meter CELEBS METER GAMES METER DOCS METER Bloody Cuts METER TALES METER SUGAR METER COMICS METER CRIME METER HORROR METER AUDIOBOOKS METER COMEDY METER TASTE METER SCIENCE METER SLASHER METER POETRY METER WORLD NEWS METER - MYSTICAL NEWS, HAUNTED PLACES, HORROR STORIES, PSYCHOTRONIC FILMS & SERIES, STRANGE COMICS & GAMES , DARK POEMS - Daily Strange: U.S.A. NEWS METER BUSINESS METER SPORTS METER LIFE METER TRAILER METER

    View All
    Forum Posts (10)
    • Rüzgardaki Kötülük Onlar senin neyi beklediğini biliyorlar (Kısa Hikaye) devam edecek...

      Ronheim kasabasının 32 yaşındaki sevilen adamı ve bir mimar olan David Archer, nedendir bilinmez aylardır uykusuzdur. 21 Mart 1972'ye dek Ronheim denilen bu kasaba o güne kadar huzurlu bir yerdi. 26 yaşında serseri ruhlu bir marangoz olan Devlin Dale'in kasaba taşınmasıyla birlikte bir aşk çıkmazı yaşanacaktır. Beraberinde kıskançlıklar, cinayetler ve doğaüstü akılalmaz olaylar tüm kasabayı bir cehenneme çevirecektir. Lucy Griffith, kusursuz güzelliğiyle tüm kasaba erkeklerini kendine çekmiştir. Yirmilerindeki bu genç kadının, 81 yaşındaki Petrol Kralı Roger Ronheim ile evli olması kasaba erkeklerini ondan uzak tutmaya yetmez. Roger Ronheim, soyadından da anlaşılacacağı gibi, 7 kuşaktır bu kasabayı kalkındıran ve isimlerini bahşeden ailenin varisidir. Fakat yaşlılıktan ötürü artık eski kudretine sahip olmasada kimsenin tahmin edemeyeceği kadar karanlık yönlere sahip bir adamdır. Ronheim ailesinin karanlık sırları ise kara büyüler saklıdır. Roger Ronheim'in karısı dışında bilinen bir varisi yoktur. Fakat David Archer şans eseri bir olaya tanık olduktan sonra Ronheim ailesinin karanlık bir sırrını ve Roger'in herkesten sakladığı o gizli varisini öğrendikten sonra ise hayatı asla eskisi gibi olamayacaktır.... Not: Şunu belirtmeliyim ki yazdığım bu hikayede, yalnızca sizlere hayal gücümü yansıtmaya çalışıyorum. Kendi şahsıma kalıcı bir eser üretmek zaten söz konusu olamaz. Edebiyata ve tüm edebiyatçılara saygım sonsuz. Sizler de cidden bir şeyler üretiyorsanız ve yaptığınız dilbilgisi veya anlatım bozuklukları ile sorun yaşadığınızdan dolayı buna devam edecek cesaretiniz kalmıyorsa, şunu bilin ki günümüzde neredeyse her yazarın bir editörü bulunmakta... Ve hikayeniz eğer bir şeyi içten bir şekilde anlatmayı başarıyor veya özgünlüğünüze inanıyorsanız , hikayenizi yayınlamaktan çekinmeyin. Soluksuz esen rüzgarın eteklerine doğru çok sert geçecek bir yolculuk... Bundan yolculuğun hemen öncesinde... Ronheim kasabasına 740 mil uzaklıkta bir sanayi şehri olan Cleverland' da iş amaçlı bulunan mimar David Archer, ''Sleepcat'' adlı bir ayakkabı firmasının bir işini almıştır. Ve birazdan Ronheim' doğrı yola çıkacaktır. İyi biten bir iş görüşmesinden sonra ''Lorenz'' adlı mütevazi bir lokantada atıştırmalık bir şeyler söyler. Ve bu David'in Lorenz'e ilk uğrayışı değildir. David Cleverland'a her uğradığında özellikle bu lokantada karnını doyurmayı seçmektedir. Çünkü bu mekana ilk uğradığından beri aklından çıkmayan garson Sandy'ye kendisini bunu henüz farketmese de içten içe aşık olmuştur. Her gelişinde bu seferde olduğu gibi Sandy ile birkaç sohbet etme çabası onu iyi hissetmeye yeterdi de artıyordur bile. Fakat O 21 Mart 1972 günü, orada biraz daha kalmak yerine Ronheim'e hemen yola çıktığına kelimenin tam anlamıyla pişman olacaktır. Ve David Lorenz'den ayırılır ayrılmaz pencereden arkasından Sandy'nin onu izlediğini hiç farketmemiştir bile. Acaba Sandy'de David'e karşı bir şeyler hissediyor mudur? Sandy'den yiyecekleri paket yaptırdıktan sonra dolu elleri ile aracına ilerlemektedir. Sağ dirseğini cebinden anahtarını almak için arabanın sürücü kapısına doğru dayandırır. Kapıyı açar açmaz ise elindeki paketleri hışımla yandaki koltuğa doğru fırlatır. Gözleri ise hafif buğulanmıştır. Ve direksiyona oturduktan sonra tam da kontağı çalıştıracaktır ki bir anda geçmişten bir anısını hatırlamaya başlar... 18 yıl önce.... 13 Ekim 1954, Ateş, duman ve bulutların altında gün batımından olsa gerek koyu lacivert bir gölün kenarında, sarı bir çadırın etrafında ardına kahkahalar yükselir.... Şarabın o mayhoş etkisi o zamanlar 14 yaşında olan David'in anne ve babasına güzel anlar geçirtiyordur. David' de gölün etrafında uçurmasını uçurmakla meşguldür. O sırada ise ebeveynleri karşılıklı uzun uzadıya hayaller ve hayatlar üzerine sohbete dalmışlardır. Annesi Miranda'nın okyanus mavisi gözleri ve dalgalı sarı saçları ister istemez babası Gene' e hayaller kurduruyordur. Ancak çok güzel başlayan o günün devamında David'in bildiği tüm hayatı karanlığa gömülecektir. Ve şimdi bunları düşünme sırası değildir. David bir an önce bu ruh halinden arınmak istemektedir. Ve nihayet -Ford Galaxie 500- model aracın kontağını çalıştırır ve Ronheim Kasabasına doğru yol alır... Bu uzun yolculuk için David teyp çalarından rastgele bir frekans seçer. ''Shelley Fabares'dan Johnny Angel'' parçası çalmaktadır. Bu anne ve babasının birlikte dinledikleri ve dans ettikleri ilk şarkıdır. David ise bu şarkıyı en son duyduğunda tüm göğü inleten bir kasırganın çığlıklarında hapsolmuştur. Çalan bu şarkıdan kurtulmaya çalışsada bu şarkı tekrar tekrar çalmaya devam eder. Elleri sinirden titremeye, göz bebekleride büyümeye başlar. David teyp çalarında çalan müziği ise bir türlü kapatamaz. Sesi gittikçe yükselen bu sağır etmeye başlayan müzikten kurtulmak için aracını durdurur. Ancak kapatmak için bastığı düğmelerin hiçbirisi yaramaz. Teyp çaları defalarca yumruklamış olsa da müzik bir türlü kesilmemiştir. Tüm bunlarda sonuç vermeyince teyp çaları yerinden söker. Nihayet David aradığı sessizliği biraz geçte olsa bulmuştur. Ve şimdi hafif bir gülümseme ile aracını çalıştırıp yoluna devam eder. Yüzündeki tebessüme bakılırsa sanki bir zafer kazanmış gibi görünmektedir. Fakat yüzündeki bu tebessüm çok fazla sürmeyecektir. Bundan yalnızca 7 mil sonra ''Johnny Angel'' parçası yeniden çalmaya başlayacak ve asla kesilmeyecektir. Sessizliğin bitmesine 120 saniye kalan bu anlarda ise David, böyle gerildiği anlar için sakladığı ''Arturo Fuente'' marka keyif purosunu yakar. 📷📷 Tam da bu sırada David, şarkının çaldığı 13 Ekim 1954 yılına, çocukluğunu tamamiyle bitiren o karanlık güne gitmiştir.. 17 başarısız denemeden sonra David göl kenarında sohbet eden annesi Miranda ve babası Gene'e doğru koşar ve onlara ve uçurmayı bir türlü uçuramadığından yakınır. Bu esnada ise babasının dinlediği radyodan hava durumu haberleri gelir. Buna göre bölgeyi etkisi altına alacak şiddetli rüzgarlardan bahsedilir. Babası Gene ise bu duydukları hava tahmininden sonra David'e dönerek ''Bak bu sen ve uçurtman için iyi haber işte evlat'' (hafif alaycı bir gülümsemeden sonra David'in kafasını okşar). Bundan sonraki 10 dk içerisinde ise akılalmaz olaylar yaşanacaktır..... DEVAM EDECEK. . . #kısahikaye #hikaye #kurmaca #kurgu #gizem #polisiye

    • Yakın ölüm deneyimine Ernest Hemingway ve Kilimanjaro'nun Karları öyküsü üzerinden bir bakış

      Birinci Dünya Savaşı savaşında cephede patlayan bir mermiden ağır yaralanan Ernest Hemingway bununla ilgili olarak bir mektubunda şu sözlere yer vermiştir; “Ölmek oldukça çok basit bir şey. Ölüme baktım ve gerçekten biliyorum ki eğer ölseydim, bu benim için oldukça kolay olurdu. Yaptığım en kolay şey bu olurdu”. Bundan yıllar sonra ise Hemingway, aksilikler ile başlayıp felaketlere doğru giden bir Afrika safarisi hakkında kısa öykü yazar. “Kilimanjaro'nun Karları” adlı bu ünlü öyküsünü cephede iken yaşamış olduğu yakın ölüm deneyiminden (NDE Near Death Experience) yararlandığını belirtmiştir. Bu kitapta ruhun bedenden ayrılması, astral boyuta doğru sürüklenişi ve sonrasında ise tekrar bedene geri dönmesi gibi olağanüstü deneyimleri işliyor. Öykünün baş kahramanı bir dağda tek başına ağır yaralanıp kangren oluyor. Tüm yaşam umutlarını yitirdiği bu sıralarda ''NDE'' deneyimlerini siz okuyuculara derinden hissetmenizi sağlıyor. Sonrasında ise kahramanın acıları aniden kayboluyor ve bulunduğu yerden bir pilot onu kurtarmaya geliyor. En sonunda ikisi planör ile havalanıp ışığa çıkıncaya kadar Hemingway'in şairine anlatımları ile olaylar anlamlı olmaya başlıyor. Hemingway bu durumu “şelalenin içinden uçuyormuş gibi” yağmurlu bir fırtınada birlikte uçuyorlar.'' Ve planör ışığa onlardan ulaşmadan önce; (güneş burada ışık kastediliyor. Ve ışık ise astral boyuta gidiş için bir metafor olarak kullanılıyor) ''Kilimanjaro, inanılmaz derecede bembeyaz görünen güneşin tepesinde yeniden doğarak bir küp gibi şeklini alıyordu. Şimdi ise onlar nereye gideceklerini biliyorlardı”. Hemingway'in bu tanımlaması onun ölüme yaklaşma deneyimlerini ''NDE'' kapsamaktadır. Ve kitabında ise yaşadığı bu deneyimi; karanlık, korkular, acılar, yaşanan acıların aniden kesilmesi, ışığa doğru gitme durumu, sonrasında ise kendi ile iç hesaplaşma ve nihayetinde barışçıl bir bireye dönüşmesi gibi çeşitli temalardan yararlanarak anlatmaktadır. Bir sonraki yazıda ise yakın ölüm deneyimini ''NDE'' ayrıntılı bir şekilde ele alacağız... Mehmet Şevki Akçay #yakinolumdeneyimi #ernesthemingway #olumdensonrası

    • Ben güldüğümde meydan okurum!

      Hayatı içine alan acıların bir çoğunu kendi adıma tattım diyebilirim. Yaşadığım acılardan her daim anlam çıkarmaya çalışmaktan ise artık bir haylice yoruldum. Ancak yaşadığım entrika dolu kurmacaları hazmedemesem bile bunları hiçbir zaman kişisel olarak almamaya çalıştım. Yaşadığım acı verici deneyim ve başarısızlıkların hepsi olmasa da birçoğu ile meydan okurcasına eğlenmeye çalıştım. Böylelikle kendimi tanıma şansına eriştim. Şimdi ise sizlere hangi cesur kelimeler kulanırsam kullanayım itiraf etmeliyim ki bazı zamanlarda kendimi halen çok zayıf hissetmekteyim. Ve ben bu aciz anlarımda, kopan ilk fırtınada dertlerimden çok uzağa, bir esintiye dönüşeceğim hayaline sığınmaktayım. Kedi yavrusu gibi ürkek ve saklanma ihtiyacı hissettiğim o anlarda baktığım küçük penceremden benim gibi zor durumları yaşayan başka insanlar olduğunu fark ediyorum. Ve ufakta olsa başka insanların hayatına olumlu bir etki bırakabileceğim düşüncesi ile yeniden yaşamak için güzel bir enerji ve de daha önemlisi bunu yeni bir misyon olarak kabul ediyorum. İnanın bana bir kalemle bile çok şey değişebilir. İnsanın kendine acıma hissi oldukça rahatsız edici olsada bu benim gibi birçok kişide bağımlılık yaratabiliyor. O sebeple bu durum her zaman yaşam enerjimize ve amacımıza gölge düşürmeyi çoğu zaman başarabiliyor. Öncelikle depresiflikten kurtulabilmek için bizi harekete geçirici umutlar arıyoruz. Bunları bulamayınca da çoğumuz çareyi alkol ve uyuşturucu maddeler de arayabiliyoruz. Yada kısa yoldan para kazanmanın yollarını aramaya koyuluyoruz. Umutsuzluklar içinde uzun bir süre boğulduktan sonra maalesef bu uğurda artık her yol bizim için mübah görünmeye başlıyor. Artık akıl ve mantık ilişkisi ise bundan sonra gitgide silikleşiyor. Yaptığımız ve yapacağımız eylemlerin kendimize ve etrafımıza yaratacağı olumsuz sonuçlarını bir kez olsun düşünme zahmetine girmeyi bile çok görüyoruz. Bu aşamalarda yaşamdaki sorumluluk hissimizi ve bir birey oluşumuzu ise unutmaya başlıyoruz. Ne kadar ironiktir ki bundan sonrasında çocuk iken okuduğumuz ''Pollyanna'' karakterini bir kendi karanlık masallarımızla birlikte bir nevi parodileştirmeye başlıyoruz. Buna örnek olarak kötü eylemlerimizi yalnızca iyi sonuç ve olasılıklara odaklanarak kendi içimizde meşrulaştırıyoruz. Böylelikle zararlı eylemlerimizi harekete geçirici cesareti kendimizde buluyoruz. Ve edebi karakter Pollyanna'ı da kendimizle birlikte pisletmeyi nihayetinde başarıyoruz. Artık gündüzlerimiz gece, gecelerimiz ise gündüz oluyor. Bundan sonra sıra dışı ve illegal işlere ise kelimenin tam anlamıyla balıklama dalıyoruz. İpin ucunda yaşamak bizleri başta büyülemeyi başarıyor. Bu gidişata göre ise artık iflah olmamız neredeyse imkansızlaşıyor. Adrenalinden beslenip onunla yatıp, kalkar duruma geliyoruz. Elimize geçen adrenalin etkisi ise aslında bize yere çakılmadan önce verilen tek tesellimiz oluyor. Hayatın yaşanmaya değer olduğunu savunan kişi ve sözler, sınırlarda yaşayan bizlere tam tersine, ölümü daha cazip olduğunu hissettiriyor. Sonrasında kendi yaşamımızı sonlandırma düşüncesi gitgide bizi heyecanlandırmaya başlıyor. Ve çok daha tuhafı ise bunun nefes kesici bir deneyim olacağını düşündürüyor. Ancak kendi infazımızı gerçekleştirmeden önce bilmemiz ve düşünmemiz gereken çok önemli şeyler var. Aramızda yaşadığı yoğun sıkıntılarsan dolayı intihar etmeyi düşünenlere birkaç sözüm olucak. Geride bırakacağınız tüm insanları ve özellikle bakmakla yükümlü olduğumuz bize muhtaç kişilere ne olacağını hiç aklınızdan çıkarmamanızı dilerim. Bundan önemlisi sizler nasıl hatırlanmak isterdiniz? Bunları cidden tam olarak hiç düşündünüz mü? Kendi infazını yapmadan önce dünyanıza ve etrafınızdakilere detaylıca bakmanızı öneririm. Ardınızda ne bırakacağınızı ve sevdiklerinize ne olacağını düşünmek zorundasınız. Aynı şeyi size onlar yapsaydı ne hisseder ve durumunuz ne olurdu? En azından bilincinizi tam olarak kaybetmeden önce bunları göz önüne almalı ve göreceğiniz bir çok yere bunları unutmamak adına not tutmanızı size şiddetle öneririm. Dünyayı kurtarmak ile dünyanızı kurtarmayı ise artık birbirine karıştırmayı kesmelisiniz. Çünkü dünyayı kurtarmak, içinde herkeside kurtarmayı gerektirir. Bunun için olağanüstü bir güce sahip olmalısınız. Ancak kendi dünyanızı kurtarmak, kendinizi idare ettirmek demektir. Unutmayın kimsenin sizin kahramanı olmanıza ihtiyacı yok. Sizin de aynı şekilde bir kahramana ihtiyacınız yok. Size gereken tek şey sorumluk sahibi biri olmanız gerektiğidir. Kahraman olamasanız bile çevrenizde saygın ve sevilen birisi haline getirecek tek şeyin sorumluluk sahibi biri olmanızdan geçeceğini bilmelisiniz. Çocuk, eş, anne, baba, kardeş, dost ve hepimiz için bunu bilmeseniz de bizim için herbiriniz çok değerlisiniz. Peki tüm bunlara rağmen halen kendinize acımayı mı seçeceksiniz? Peki o zaman kendi dünyanızda dilediğinizce kaybolabilirsiniz. Yeterince kaybolduğunuzda size ufak bir tavsiye verecek olursam, azda olsa etrafınızı ve etrafınızdakileri incelemenizi size öneririm. Kim bilir belki de bu sayede etrafınızda sizin gibi kayıp ruhları fark eder ve bu evrende yalnız olmadığınızı anlarsınız. Yaşadıklarınıza göre kaybolmayı seçmeniz gayet doğaldır. Fakat benim asıl merak ettiğim ise kaybolduktan sonra nasıl döneceğinizdir. Çünkü er yada geç elbet bir gün döneceksiniz... Ben burada sizlere her şeyden bir anda arınabileceğinizi söylemiyorum. Bunun zaten öyle bir anda olabilmesi mümkün değil. Öncelikle bunda yapılacak ilk adım pozitif bakış açıları edinebilmekten geçiyor. Bunun için de sizinle benzer deneyimleri yaşamış ve bunlardan ders çıkarmış kişilerden ilham alarak bu yola başlayabilirsiniz. Ve bu internet çağında ise kolayca onlarla etkileşime geçebilir ve sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz. Geçmişte hayatta türlü zorluk ve kötü alışkanlıklar edinmiş ve sonradan hayata adapte olmuş kişilerden yardım istemekten asla çekinmeyin. O insanların bu dünyada tadacağı en büyük mutluluk geçmişte kendileri gibi zorluk yaşayan sizin gibi insanlara rehberlik etmek olacaktır. Peki bana ''Gerçekten hepsi bu mu?'' diyebilirsiniz. Ama şunu bilin ki eğer elimden gelirse sizlere bu konularda uzman olarak yardım edemeyecek olsam da, sabırla dinleyebilir, en azından yalnız olmadığınızı hissettirebilirim. Eğer hikayenizin izininiz olursa gizlilik adı altında isim belirtmeden hikayelerinizin paylaşılmasını diğer insanlara yol göstermesi adına burada yayımlayabilirim. Aşağıda sunduğum email adreslerinden bana direk ulaşabilirsiniz. Hadi şimdi geceye bir iz bırakalım mı? Bir işi yarıda bırakmayı inanın ben de hiç istemem. Fakat inanın yanımda ne temiz bir bıçak, ne de ateşlenmemiş bir silah var. Yalnızca bir kalemim var! O kalem de şu an benimle o kadar meşgul ki, inanın kalbinize batırmam için yalvarsanız dahi batırabilmem mümkün değil. Beni bu seferlik beni mazur görün. Ve lütfen aciz bir korkak olmayı da artık bırakın! İnanın bana yüzleşmek, içinize girecek o kurşundan yada delici bıçak darbelerinden çok daha az acıtacak! Kesinlikle bunun kolay olmayacağının farkındayım. Bunun ruhunuzu geri dönüşü olmaz bir biçimde parçalayacağını da biliyorum. Fakat sonrasında ruhunuz hiç olmadığı kadar özgür kalacak. Ne yapmış olursanız olun, asla ölüme meydan okumaya kalkışmayın! Hayat belli ki size de hiç adil davranmamış! Hayatınızı lekeleyen o kirli ruhlara karşı izin verin, birlikte gülerek meydan okuyalım! O kokuşmuş cesaretlerini hiç beklemediği yerlerden kıralım! Bırakın, onlar üzerlerine ne giyerler ise giysinler, fark edeceksiniz ki bundan böyle kendilerini hep çıplak görecekler! Aşağıdaki mail adreslerinden bana hiç çekinmeden ulaşabilirsiniz. Kendinize çok iyi bakın olur mu? info@dailystrange.com email@dailystrange.com mcchai@outlook.com.tr Mehmet Şevki Akçay #kisiselgelisim #sinirdayasayanlar #sinirdayasam #maddebagimligi #alkol #uyusturucu #rehabilitasyon #rehabilite #illegalyasam #uyusturucubagimliligi #alkolbagimliligi

    View All

DAILY STRANGE SITE CONTENTS

 

Welcome to the Daily Strange. On the DAILY STRANGE, you can find contents related with these topics;

Daily Strange News, Unearthly News, World Dark Mysteries, Prophecies, Conspiracies, Coincidences, Psychic Powers, Mad Science & Fictional Technology, Cyberpunk & Steampunk, Strange Graphic Novels, Phenomena, Hauntings & Horrors, Beasts & Monsters, Spectral Incursions, Secret Societies, Puzzling People & Enigmatic Entities, Anomalies,  Atmospheric & Astronomical Oddities, Unidentified Flying Objects, Hallucinations & Illusions, Lucid Dreams, Mania & Delusion, Cures & Immunities, Natural & Supernatural Religions, Theology & Metaphysics, Unearthly Fates, Inexplicable Murders & Crime Assaults, Homicidal Sleepwalking, Marvels & Miracles, Appearances & Disappearances, Hidden Treasures, Lost Civilizations, Mystic Cities, Haunted Places, Paranormal Stories, Horror Fiction, Dark Poems,  Psychotronic Movies & Series....

We hope you enjoy our site. Don't be a strange to us anymore! You can be a part of the Daily Strange! We need your feedbacks and support.  Daily Strange is the Strange Way Of Entertainment! 

You can reach to us via e-mail. 

© 2019 - 2020 DAILY STRANGE ALL RIGHTS RESERVED ™